อยา กเรียน นิเทศ ม.กรุงเทพ ค๊ะ ><" สาขา สื่อสารการแสดงจ้ะ.
การละครเป็นศาสตร์ เป็นศิลป์ และเป็นสื่อที่อยู่คู่สังคมมนุษย์มาแต่บรรพกาล และยังคงมีบทบาทในสังคมต่าง ๆ ทั่วโลก การละครได้พัฒนาเข้าสู่สื่อสมัยใหม่โดยยังคงหัวใจสำคัญของการละคร คือ การถ่ายทอดเรื่องราวการต่อสู้ของชีวิตมนุษย์ภายใต้เงื่อนไขที่แตกต่างกัน นับเป็นปรากฏการณ์ทางสังคมที่ทำหน้าที่เป็นภาพสะท้อนแห่งยุคสมัย
มโนภาพเรื่องการละคร (drama) ไม่ใช่ชนิดของสื่อ แต่เป็นองค์ความรู้ที่ปรากฏตัวในหลายพื้นที่ มีบทบาทอยู่ในงานสื่อหลายแขนง เช่น ภาพยนตร์ วิทยุกระจายเสียง วิทยุโทรทัศน์ ฯลฯ โดยมีองค์ความรู้ที่คาบเกี่ยวกับวรรณกรรม ปรัชญา และศิลปะ ละครเกี่ยวข้องกับการศึกษาเรื่องชีวิตมนุษย์โดยตรงดังสำนวนที่ว่า “ดูละครแล้วย้อนดูตัว” ละครจึงเป็นเรื่องของการทำความเข้าใจมนุษย์และสังคมผ่านการสื่อสารซึ่งเป็นการจำลองเหตุการณ์ขึ้นมาใหม่ นอกจากนี้ยังเกี่ยวข้องกับสังคมและวัฒนธรรม ด้วยเหตุที่เป็นภาพสะท้อนสังคม ละครจึงเชื่อมโยงถึงปัญหาสังคม ไม่ว่าจะเป็นอาชญากรรม เด็กเร่ร่อน โสเภณี ยาเสพติด ครอบครัว ฯลฯ เพราะละครจะต้องมีพื้นหลังของยุคสมัย ละครจึงคาบเกี่ยวกับประเด็นปรัชญาและจริยธรรม นอกจากนี้ ยังเป็นสื่อการเรียนการสอน การรักษาเยียวยา และอื่น ๆ ในส่วนของการแสดง ละครคาบเกี่ยวกับการเล่น การละเล่น การฝึกฝน การควบคุมร่างกายและจิตใจ ซึ่งนับเป็นการสื่อสารรูปแบบหนึ่งและเป็นงานสายนิเทศศาสตร์ที่จะละเลยการวิเคราะห์การสื่อสารและกลุ่มเป้าหมายไม่ได้
ในฐานะที่ละครเป็น”ชนิดของสื่อ”นั้น “ละครโทรทัศน์” ในปัจจุบันถูกมองว่าเป็นเรื่องบันเทิงเริงรมย์ ขาดคุณค่า กระนั้นความต้องการที่จะเสพละครก็มีอยู่ทุกยุคทุกสมัย เป็นส่วนหนึ่งของสังคมที่ปฏิเสธไม่ได้ ส่วน”ละครเวที”ก็ได้แปรทิศทางกลายเป็นที่หลบหนีของผู้ฝักใฝ่ในศิลปะได้นำเสนอภาษาส่วนตัวที่มักไม่สื่อสาร ทำให้ละครเวทีเป็นสื่อที่ทำกันเองดูกันเอง คนดูละครเวทีเป็นพวกเดียวกับคนผลิต ไม่ได้ตอบสนองสังคม ละครเวทีไทยตามประเพณีในฐานะสื่อพื้นบ้าน อย่างเช่น ลิเก ละครร้อง ฯลฯ ก็ขาดช่วงการสานต่อ แต่ความต้องการชมการแสดงในพื้นฐานของพิธีกรรมยังมีอยู่ ซึ่งมีการนำรูปแบบของละครเข้าไปใช้ร่วมในงานเสมอ
โดยองค์ความรู้แล้ว ”การละคร” เป็นทั้งวิชาชีพและวิชาการ บัณฑิตสามารถนำความรู้ไปประกอบอาชีพได้ทั้งโดยตรงและการประยุกต์ หลักสูตรการสื่อสารการแสดง จึงเป็นหลักสูตรที่ตอบสนองความต้องการบุคลากรที่มีความรู้ความสามารถ และความรับผิดชอบต่อการสร้างสรรค์งานสื่อสารการแสดงที่มีอยู่อย่างหลากหลายในสังคมยุคปัจจุบัน
วัตถุประสงค์ :Pp
1. มีความรู้ความสามารถในวิทยาการด้านการแสดงและงานบันเทิง ทั้งองค์ความรู้ในโลกตะวันออกและตะวันตก กับเข้าใจและสามารถใช้สื่อชนิดต่างๆเพื่อถ่ายทอดศิลปะบันเทิงเหล่านั้นได้อย่างมีประสิทธิภาพ
2. สามารถประยุกต์ความรู้ ความสามารถ ทักษะที่มีให้เข้ากับการทำงานในพื้นที่ใหม่ๆ ได้ตลอดเวลา กับมีทักษะในการประสานความรู้ความสามารถกับผู้อื่น
3. มีบุคลิกภาพใฝ่รู้และสร้างสรรค์ เป็นนักวิชาการ นักคิด นักปฎิบัติที่ทำงานได้อย่างหลากหลายด้วยความอุตสาหะ และมีอุดมการณ์ในการทำงานเพื่อสังคมด้วยความรับผิดชอบ มีความรู้พื้นฐานที่สามารถศึกษาต่อในระดับที่สูงขึ้น ทั้งในสาขาวิชาชีพและสาขาอื่นๆ
